Najczęściej zadawane pytania

1. Co to jest i czego dotyczy dyrektywa o audiowizualnych usługach medialnych?


Dyrektywa  w sposób kompleksowy reguluje wspólnotowy rynek audiowizualnych usług medialnych. Swoim zakresem podmiotowym obejmuje audiowizualne usługi medialne, zarówno te o charakterze linearnym (np. tradycyjna telewizja, nadawanie w Internecie- webcasting oraz usługi takie jak sekwencyjne udostępnianie audycji - Near Video on Demand, czy transmisja strumieniowa - live streaming) jak i tzw. usługi na żądanie.  Pod względem przedmiotowym dyrektywa obejmuje swoim zakresem takie zagadnienia jak:

 

  • mechanizm określania jurysdykcji, której podlegają audiowizualne usługi medialne,
  • ilościowe i jakościowe obowiązki dostawców usług z zakresu stosowania różnych form przekazów handlowych, takich jak reklama telewizyjna, sponsoring czy lokowanie produktu,
  • obowiązki dostawców z zakresu ochrony osób małoletnich i porządku publicznego,
  • obowiązki dostawców z zakresu promocji twórczości europejskiej,
  • prawo do odpowiedzi,
  • wytyczne praw wyłącznych i krótkich relacji z ważnych wydarzeń.


Państwa członkowskie zostały zobowiązane implementować dyrektywę do prawa krajowego do dnia 19 grudnia 2009 roku.


Więcej na ten temat w tym miejscu

 

2. Dlaczego dyrektywa o telewizji bez granic wymagała zmiany?


Dyrektywa o telewizji bez granic, ostatni raz nowelizowana w 1997 roku, pozostała w tyle za technologicznym rozwojem rynku audiowizualnego. Ze względu na czas, w którym była przyjmowana, nie uwzględniała ona, między innymi, dynamicznego rozwoju serwisów wideo w Internecie oraz rozwoju innych nowych form dystrybucji treści audiowizualnych takich jak IPTV (technologia umożliwiająca przesyłanie sygnału telewizyjnego w sieciach szerokopasmowych opartych o protokół IP), telewizji mobilnej , a także nowych form reklamy.


Nowa regulacja została oparta o zasadę neutralności technologicznej, zgodnie z którą treść audiowizualna jest regulowana w ten sam sposób bez względu na technologię jej dostarczenia do odbiorcy. Ustanowienie szerokiego zakresu nowej dyrektywy ma służyć zniesieniu „nieuzasadnionych różnic w regulacyjnym traktowaniu różnych form dystrybucji identycznych lub podobnych treści medialnych”.


 Kolejnym powodem, dla którego postanowiono znowelizować dotychczasową dyrektywę była potrzeba zwiększenia konkurencyjności europejskiego rynku audiowizualnego względem rynków pozaeuropejskich Stąd też między innymi zdecydowano się na liberalizację (czy, jak chce Komisja „modernizację” albo „uproszczenie”) dotychczasowych reguł ilościowych dotyczących reklamy.


Więcej na ten temat w tym miejscu

3. Kto odpowiada za wdrożenie i skuteczne stosowanie dyrektywy w Polsce?


Za proces transpozycji dyrektywy do polskiego prawa w formie nowelizacji ustawy o radiofonii i telewizji odpowiada rząd, a w praktyce Ministerstwo Kultury i Dziedzictwa Narodowego, któremu ze strony rządu podlega polityka audiowizualna państwa. Pewna część szczegółowych kwestii zostanie uregulowanych również w rozporządzeniach KRRiT.

Nad przestrzeganiem przepisów ustawy transponującej dyrektywę do polskiego porządku prawnego czuwać będzie KRRiT, jako niezależny regulator rynku mediów elektronicznych w Polsce.

4. Jakie podmioty podlegają nowym przepisom dyrektywy, a jakie są z nich wyłączone?


Nowa dyrektywa  reguluje tzw. audiowizualne usługi medialne. Tym samym postanowienia dyrektywy dotyczą wszystkich dostawców wspomnianych usług, zarówno tych o charakterze linearnym (np. dostawcy usług typu webcasting, transmisja strumieniowa - live streaming, telewizja mobilna , telewizja IPTV), jak i serwisów na żądanie.

Jednocześnie z zakresu przedmiotowego dyrektywy wykluczone zostały niektóre usługi nie spełniające wymogów definicyjnych audiowizualnej usługi medialnej. Zgodnie z postanowieniami dyrektywy, poza jej zakresem przedmiotowym znalazły się między innymi:

  • prywatna korespondencja w tym poczta elektroniczna,
  • usługi, których celem głównym nie jest dostarczanie audycji, to znaczy usług, w przypadku których przekaz treści audiowizualnej nie jest celem głównym, ale jedynie częścią uboczną usługi,
  • treści audiowizualne dostarczane przez osoby fizyczne lub prawne dokonujące jedynie transmisji audycji, za które odpowiedzialność redakcyjną ponosi osoba trzecia,
  • transmisje dźwiękowe i usługi radiowe,
  • usługi polegające na dostarczaniu lub dystrybucji treści audiowizualnych wytworzonych przez prywatnych użytkowników w celu ich udostępnienia lub wymiany w ramach grup zainteresowań.

5. Co to jest audiowizualna usługa medialna?


Definicja audiowizualnej usługi medialnej stanowi centralne pojęcie nowej dyrektywy. Zgodnie z artykułem 1 lit. a) dyrektywy „audiowizualna usługa medialna” oznacza:
 

  • usługę, za którą odpowiedzialność redakcyjną ponosi dostawca usług medialnych i której podstawowym celem jest dostarczanie ogółowi odbiorców – poprzez sieci łączności elektronicznej audycji w celach informacyjnych, rozrywkowych lub edukacyjnych. Taka audiowizualna usługa medialna jest przekazem telewizyjnym albo audiowizualną usługą medialną na żądanie 

    lub
     
  • handlowy przekaz audiowizualny.

Definicja ta została uszczegółowiona w preambule do dyrektywy (motywy 16-23), która wskazuje, iż taka usługa powinna być usługą masowego przekazu, to znaczy być przeznaczona do odbioru przez znaczną część ogółu odbiorców i mogłaby mieć na nią wyraźny wpływ, a dyrektywa nie powinna obejmować działalności „zasadniczo niekomercyjnej i nie stanowiącej konkurencji dla rozpowszechniania telewizyjnego, takiej jak prywatne witryny internetowe oraz usługi polegające na dostarczaniu lub dystrybucji treści audiowizualnej wytworzonej przez prywatnych użytkowników w celu jej udostępnienia lub wymiany w ramach grup zainteresowań”.

Tym samym znaczenie audiowizualnej usługi medialnej jest szersze od pojęcia rozpowszechniania telewizyjnego i obejmuje również takie usługi jak webcasting, transmisja strumieniowa (live streaming), czy wideo na żądanie

6. Co to są usługi linearne i usługi na żądanie? Jak różnią się ich regulacje?


Usługi linearne (linearne audiowizualne usługi medialne) to rozpowszechnianie tradycyjnego programu telewizyjnego, webcasting, telewizja mobilna , telewizja IPTV, a także takie usługi jak: sekwencyjne udostępnianie audycji (Near Video on Demand), czy transmisja strumieniowa (live streaming). Inaczej mówiąc, są to przekazy telewizyjne (rozpowszechnianie telewizyjne) świadczone przez dostawców usług medialnych, umożliwiające równoczesny dla wszystkich użytkownikówodbiór audycji w ramach pewnego układu tych audycji.

Usługi na żądanie (nielinearne audiowizualne usługi medialne) to usługi świadczone przez dostawców usług medialnych, które użytkownik może odbierać w wybranym przez siebiemomencie i na własne życzenie w oparciu o katalog udostępnionych audycji (np. wideo na żądanie – Video on Demand).

Usługi na żądanie przyjmują formę quasi-telewizyjną, tzn. są skierowane do tych samych odbiorców co rozpowszechnianie telewizyjne, a ich charakter i sposób dostępu dawałby użytkownikowi podstawy do oczekiwania ochrony regulacyjnej w ramach dyrektywy.

Ponieważ usługi na żądanie dają możliwość wyboru i kontroli ze strony odbiorcy, a poza tym wywierają mniejszy wpływ społeczny niż rozpowszechnianie telewizyjne, dyrektywa reguluje je wznacznie węższym zakresie w porównaniu do usług linearnych. Należy przy tym zauważyć, że dyrektywa ta wprowadza rozróżnienie usług linearnych i usług na żądanie ze względu na sposób ich świadczenia, a nie platformę ich udostępniania, i na tej podstawie ustanawia dla nich różne poziomy regulacji.

Regulacja usług na żądanie obejmuje tylko podstawowe zasady określone w nowej dyrektywie (rozdział IIA – obowiązki ogólne o charakterze minimalnym oraz rozdział IIB – obowiązki szczegółowe dotyczące wyłącznie usług na żądanie).


Więcej na ten temat w tym miejscu

7. Czy usługi internetowe podlegają nowym przepisom dyrektywy?


Nowe przepisy dyrektywy nie obejmują działalności niekomercyjnej i nie stanowiącej konkurencji dla rozpowszechniania telewizyjnego. Nie obejmują zatem usług, w których przekaz treści audiowizualnych nie jest celem głównym, lecz częścią uboczną danej usługi. Ponadto, nowa dyrektywa nie obejmuje usług nie będących usługami masowego przekazu (usługa masowego przekazu to usługa przeznaczona do odbioru przez znaczną część ogółu odbiorców i mogąca wywierać na tych odbiorców wyraźny wpływ).


W przypadku usług internetowych, to oznacza, że nowym przepisom nie podlegają między innymi:

  • prywatne witryny internetowe,
  • usługi, które dostarczają lub dystrybuują treści audiowizualne wytworzone przez prywatnych użytkowników w celu ich udostępnienia lub wymiany w ramach grup zainteresowań (np. strony internetowe zawierające elementy audiowizualne o charakterze jedynie pomocniczym, takie jak animowane elementy graficzne, krótkie spoty reklamowe lub informacje związane z produktem lub usługą nie będącą usługą audiowizualną),
  • wiadomości poczty elektronicznej wysyłane do ograniczonej liczby odbiorców,
  • elektroniczne wersje gazet i czasopism,
  • gry i wyszukiwarki internetowe.


Przepisom nowej dyrektywy podlega natomiast nadawanie w Internecie, czyli tzw. webcasting, jako element rozpowszechniania telewizyjnego, a także sekwencyjne udostępnianie audycji (Near Video on Demand), IPTV, czy transmisja strumieniowa (live streaming).

8. Czym jest „audiowizualny przekaz handlowy”?


Audiowizualny przekaz handlowy oznacza obrazy z dźwiękiem lub bez niego, które mają służyć  bezpośredniemu lub pośredniemu promowaniu towarów, usług lub wizerunku osoby fizycznej lub prawnej prowadzącej działalność gospodarczą. Obrazy te towarzyszą audycji lub zostają w niej umieszczone w zamian za opłatę lub podobne wynagrodzenie czy też w celach autopromocji.

Autopromocja to ogłoszenia nadawcy w związku z jego własnymi audycjami lub w związku z produktami towarzyszącymi, wywodzącymi się bezpośrednio z tych audycji.

Do audiowizualnych przekazów handlowych należą:

  • reklama telewizyjna (w tym autopromocja i nowe formy reklamowe, np. reklama na podzielonym ekranie, reklama interaktywna i reklama wirtualna),
  • telesprzedaż,
  • sponsorowanie,
  • lokowanie produktu.


Audiowizualne przekazy handlowe dotyczą zarówno usług linearnych, jak i usług na żądanie. Muszą być łatwo rozpoznawalne.

W myśl dyrektywy, audiowizualne przekazy handlowe wchodzą w zakres audiowizualnych usług medialnych. Nie obejmują one natomiast bezpłatnie nadawanych ogłoszeń dotyczących usług publicznych i akcji charytatywnych.

9. W jaki sposób dyrektywa reguluje zasady emisji audiowizualnych przekazów handlowych? Jakie formy reklam są niedozwolone?


Dyrektywa
 liberalizuje podejście do nadawania audiowizualnych przekazów handlowych w usługach linearnych (usługach rozpowszechniania telewizyjnego).
 
Poprzednio reklamę telewizyjną i telesprzedaż obowiązywały dwa rodzaje limitów: dzienny i godzinowy. Nowa dyrektywa znosi limit dzienny (traktując go jako „w dużej mierze ograniczenie teoretyczne”), a utrzymuje godzinowy limit dla reklamy telewizyjnej i spotów telesprzedażowych (według dyrektywy, limit ten jest bardziej skuteczny, gdyż obowiązuje również w godzinach największej oglądalności). Limit ten wynosi 20% danej godziny zegarowej, co oznacza,  że czas nadawania telewizyjnych spotów reklamowych i spotów telesprzedażowych nie może przekroczyć 20% danej godziny zegarowej.
 
Bloki telesprzedaży powinny być wyraźnie oznaczone w sposób wizualny i dźwiękowy oraz nadawane nieprzerwanie przez co najmniej 15 minut.
 
Limit godzinowy nie dotyczy autopromocji, ogłoszeń sponsorowanych i lokowania produktu.
Z powodu negatywnego wpływu na odbiorców, zarówno w usługach linearnych jak i w usługach na żądanie, zakazane są ukryte audiowizualne przekazy handlowe (mogą wprowadzać w błąd, co do ich charakteru). Zakaz ten nie dotyczy lokowania produktu (product placement) w ramach i na zasadach określonych przez prawodawstwo krajowe (wówczas jednak odbiorca musi być odpowiednio poinformowany o zastosowaniu lokowania produktu). Zakazane jest teżlokowanie tematów oraz stosowanie w audiowizualnych przekazach handlowych technik podprogowych (działających na podświadomość odbiorcy).
 
W usługach linearnych i na żądanie zakazane są handlowe przekazy audiowizualne, które:
  • podważają szacunek dla godności ludzkiej,
  • zawierają treści dyskryminujące ze względu na płeć, rasę lub pochodzenie etniczne, narodowość, religię lub światopogląd, niepełnosprawność, wiek, czy  orientację seksualną i nie promują takiej dyskryminacji,
  • zachęcają do postępowania poważnie szkodzącego ochronie środowiska,
  • dotyczą papierosów i innych produktów tytoniowych,
  • dotyczą napojów alkoholowych i są skierowane do małoletnich,
  • zachęcają do nieumiarkowanej konsumpcji napojów alkoholowych,
  • dotyczą produktów i zabiegów leczniczych dostępnych wyłącznie na receptę w państwie członkowskim, którego jurysdykcji podlega dostawca usług medialnych,
  • bezpośrednio nakłaniają małoletnich do kupna lub najmu produktu lub usługi wykorzystując ich brak doświadczenia lub łatwowierność,
  • zachęcają małoletnich do przekonania rodziców lub osób trzecich do kupna reklamowanych produktów lub usług,
  • wykorzystują szczególne zaufanie, którym małoletni darzą rodziców, nauczycieli lub inne osoby,
  • bez uzasadnienia pokazują małoletnich w sytuacjach niebezpiecznych.

10. Co to jest lokowanie produktu (product placement)?


Lokowanie produktu (product placement) to dowolna forma handlowego przekazu audiowizualnego polegająca na tym, że w zamian za opłatę lub podobne wynagrodzenie, w danej audycji przedstawia się lub nawiązuje do produktu, usługi lub ich znaku towarowego w taki sposób, że stanowią one element samej audycji.
 
Lokowanie produktu tym różni się od sponsorowanej prezentacji produktu, że jest ono wbudowane w akcję audycji.
 
Lokowanie tematów oraz nieodpłatne umieszczanie rekwizytów nie jest traktowane jako lokowanie produktu.
1 Strona2  ...  Strona2      Następna strona

Aktualności

Newsletter

Powrót na górę strony
Adres Biura
Adres biura KRRiT
Siedziba i Biuro KRRiT Wydział Abonamentu RTV

Skwer kard. S. Wyszyńskiego 9

01-015 Warszawa

NIP: 521 27 99 708

REGON: 010182401

tel. 22 597 31 01
fax. 22 597 31 80

 

ul. Sobieskiego 101
00-763 Warszawa

Numer infolinii: 22 597 31 01

X Serwis wykorzystuje pliki cookies. Korzystanie z witryny oznacza zgodę na ich zapis lub wykorzystanie. Polityka prywatności i wykorzystywania plików cookies
Akceptuję politykę prywatności i wykorzystywania plików cookies w serwisie